كار نيك وا دارد و از كار ناپسند منع نمايد ، يعنى عقيده خود را به فعاليتى سازنده تبديل كند : « شما بهترين امتى هستيد كه براى مردم خروج داده شديد . مردم را به كار نيك وا مى داريد و از كار زشت نهى مى كنيد و به خدا ايمان مى آوريد . » « 1 » كه در اين جا خداوند ايمان را سومين ويژگى « امت اسلامى » - و پس از « واداشتن به كار نيكو » و « منع از كار ناپسند » - ياد كرده است تا تاكيدى باشد بر اين كه معناى راستين ايمان ، عقيده قلبى نيست ، بلكه شعله اى است كه گرما مى بخشد و با فروغ خود ديگران را روشن مىكند . « امت اسلامى » در خارج از خود نيز نسبت به همه جهان مسئوليت دارد ، زيرا شاهدى بر آن ، و خود « امت وسط » است : « و به اين گونه ، شما را امت وسط قرار داديم تا شاهدانى باشيد بر مردم . . . » « 2 » پس اگر مسلمانان به اين دو مسئوليت داخلى و خارجى خود توجه نكنند ، « امت اسلامى » را به معناى درست آن تشكيل نداده اند و تا آن گاه كه عقيده اسلامى در همه گوشه هاى زندگى پايگاه رهبرى خود را همچون بنيادى براى پرداختن به اين دو مسئوليت اشغال

--> ( 1 ) كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ ( 2 ) وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ .